Erik Nijskens
“Jij gaat toch nooit meer terug naar Zeeuws-Vlaanderen?”
Die zin heb ik de afgelopen jaren vaker gehoord dan me lief is. “Jij gaat toch nooit meer terug naar Zeeuws-Vlaanderen?” Toen ik zo’n tien jaar geleden richting Den Haag vertrok, begreep ik die vraag ook wel. De Randstad stond voor kansen, werk, dynamiek en een leven waarin alles dichtbij leek. Mijn antwoord was destijds volmondig ‘nee’. Na twee jaar Den Haag werd dat ‘waarschijnlijk niet’. En ergens daarna veranderde het langzaam maar zeker in ‘vast-en-zeker keer ik een keer terug naar Zeeuws-Vlaanderen.
Lange tijd had ik het gevoel dat ik het beste van twee werelden leefde. Doordeweeks werkte ik in Den Haag en woonde ik in Rijswijk. In de weekenden en vakanties was ik vaak te vinden in Zeeuws-Vlaanderen, waar mijn familie en vrienden woonden. De drukte van de stad, alles binnen handbereik, gecombineerd met de rust en ruimte van het Zeeuwse platteland: voor mij voelde dat ideaal. Toch begon er na een jaar of twee iets te knagen. Steeds vaker merkte ik hoe fijn ik het vond om weer even terug te zijn in Zeeuws-Vlaanderen. Ik herinner mij nog een moment zo’n 8 jaar geleden; het was zonnige voorjaarsdag toen ik op het terras van een strandpaviljoen in Cadzand zat. Ik genoot van het weer, de mensen om mij heen en van het Zeeuws-Vlaamse dialect dat ik ruimschoots hoorde. Het gaf me direct een gevoel van vertrouwdheid. Dat had ik ook als ik in het weekend vanuit Rijswijk terug naar Kloosterzande reed. Zodra ik de grens bij Kapellebrug overging, voelde het alsof ik al thuis was. Ook al moest ik dan nog twintig minuten rijden naar Kloosterzande, mentaal was ik er al.
Na 10 jaar in het hart van de Nederlandse democratie gewerkt te hebben waar ik bijna 24/7 bezig was met politiek, was het tijd voor iets anders. Ik had een toffe baan, had het er enorm naar mijn zin, en hoefde daar niet weg. Maar tegelijkertijd wilde ik niet alleen maar met politiek bezig zijn. Er is immers nog zoveel meer in het leven. Mijn Haagse collega’s merkte het al een poosje: Zeeuws-Vlaanderen zit in mijn hart. Steeds vaker lobbyde ik voor Zeeuws(-Vlaamse) zaken. Wat men in Zeeuws-Vlaanderen 10 jaar geleden niet voor mogelijk hield, had men daar een paar jaar geleden in Den Haag al door: Erik gaat sowieso een keer terug keren zijn roots. Ik kan met recht zeggen: ik ben een trotste Zeeuws-Vlaming!
Terug naar Kloosterzande: het dorp waar alles samenkomt
Vorig jaar keerde ik terug naar Kloosterzande, het dorp waar ik ben opgegroeid. Over dat dit de plek was waar ik naar terug zou keren heb ik geen moment over getwijfeld. Wat Kloosterzande voor mij zo bijzonder maakt, is het hechte karakter en het rijke verenigingsleven. Je kent elkaar, je groet elkaar, en als er iets te doen is, staat het dorp klaar. Dat ik me weer zou aanmelden bij een vereniging was dan ook geen vraag, maar een gegeven!
Inmiddels ben ik bestuurslid van de bouwloods in Walsoorden, waar menig Kloosterse carnavalswagen wordt gebouwd. Daar zie je waar een klein dorp groot in kan zijn. Met enorm veel inzet, creativiteit en gezelligheid worden hier de mooiste wagens gebouwd die op dinsdag door Kloosterzande trekken tijdens de grootste en mooiste carnavalsoptocht van Zeeland. Mensen komen van heinde en verre kijken. Ook in mijn Randstad-jaren kwam ik met carnaval elk jaar terug. Het voelde altijd als een grote reünie. Die verbondenheid en trots maken Kloosterzande voor mij uniek.
De komende jaren wil ik me nog actiever inzetten binnen het verenigingsleven. Juist omdat het hier zo vanzelfsprekend is om samen dingen te organiseren en voor elkaar klaar te staan, voelt dat niet als een verplichting maar als een verrijking.
Werken in Zeeland, met Haagse ervaring
Professioneel gezien werk ik tegenwoordig bij het OZO, als strategisch adviseur voor de vijftien Zeeuwse overheden. Na tien jaar achter de schermen in de politieke arena van de Tweede Kamer zit ik nu meer aan de bestuurskant. Het mooie is dat ik mijn Haagse kennis en netwerk goed kan inzetten voor Zeeland. De ervaring die ik heb opgedaan in Den Haag, gecombineerd met de Zeeuwse praktijk, zorgt ervoor dat ik echt iets kan betekenen voor de regio waar ik me zo mee verbonden voel. Zo ben ik o.a. actief in de Regiodeal waarin Zeeuws-Vlaanderen centraal staat en zet ik mij in voor een goed Rijk-Regio pakket in het kader van Zeeland 2050.
"Waar ik ooit dacht dat het beste van twee werelden de Randstad en het platteland was, voelt het nu alsof ik het beste van de wereld gewoon hier heb gevonden: in Zeeuws-Vlaanderen."
Zeeuws-Vlaanderen als uitvalsbasis
In mijn vrije tijd ben ik graag buiten. In de zomer zit ik regelmatig op het strand van Cadzand. Even niets, gewoon de zee, het strand en de ruimte. Dat gevoel van vrijheid blijft bijzonder. Daarnaast ben ik een liefhebber van fietsen. Een tocht door de duinen van het Zwin richting Breskens, met een tussenstop bij een strandtent, blijft een aanrader. In het oosten van Zeeuws-Vlaanderen kom ik graag bij Bar Goed, waar de Ibiza-vibes je tegemoet komen en waar het ook in de winter goed toeven is.
Wat ik ook zo fijn vind aan het wonen vlak bij de grens, is dat steden als Antwerpen, Gent en Brugge letterlijk om de hoek liggen. Voor mijn hobby – het bezoeken van voetbalwedstrijden in Engeland – is dat ideaal. Ik zet mijn auto op de P+R in Antwerpen, pak de trein naar Brussel-Zuid en stap daar op de Eurostar richting Engeland. Uitstappen doe je in hartje Londen, het voetbal walhalla voor liefhebbers zoals ik. Een ontspannen reis, efficiënt en verrassend dichtbij. Als je er zo over nadenkt, liggen wereldsteden als Londen en Parijs ineens binnen handbereik.
Mis ik de stad? Soms. Maar ik ben er ook zo weer. De afstand voelt niet als een belemmering. Waar ik ooit dacht dat het beste van twee werelden de Randstad en het platteland was, voelt het nu alsof ik het beste van de wereld gewoon hier heb gevonden: in Zeeuws-Vlaanderen.
Tip van Erik: In het oosten van Zeeuws-Vlaanderen kom ik graag bij Bar Goed, waar de Ibiza-vibes je tegemoet komen en waar het ook in de winter goed toeven is. Een tocht door de duinen van het Zwin richting Breskens, met een tussenstop bij een strandtent, blijft een aanrader.
