Marjolein
Soms brengt het leven je precies daar waar je ooit begon — of eigenlijk: twee huizen verder.
Precies een jaar geleden belde ik mijn oom Frank met de vraag of we zijn huis mochten kopen. Dat huis staat in de straat waar ik geboren ben. Een straat vol jeugdherinneringen, de straat van mijn thuis.
Al jaren speelden mijn man Luuk en ik met de vraag: wat gaan we doen met ons leven zodra onze opleidingen in Nijmegen afgerond zijn?
We leerden elkaar daar kennen tijdens de studie tandheelkunde. Luuk is tandarts, ik ben orthodontist. Met die beroepen hebben we de luxe dat we bijna overal kunnen wonen. Maar juist dat maakt kiezen lastig. Waar wil je wonen? Waar wil je je kinderen laten opgroeien? Waar zie je jezelf over dertig jaar nog steeds thuiskomen?
Dat telefoontje naar mijn oom Frank bracht alles in een stroomversnelling. De gesprekken aan de keukentafel werden ineens concreet. Het bleef niet langer bij een abstract idee. Er lag een huis. In míjn straat. In mijn Zeeuws-Vlaanderen.
Uiteindelijk was het Luuk die de knoop doorhakte en zei: “We gaan naar Hulst.” Ik heb altijd een zwak gehouden voor Zeeuws-Vlaanderen. Ondanks dat ik hier als tienjarige vertrok en daarna op meerdere plekken in Nederland woonde, is dit voor mij altijd thuis gebleven. Sommige plekken nestelen zich blijkbaar voorgoed in je systeem.
Dat ik nu weer mag wonen in de straat waar ik opgroeide, voelt bijzonder. Veel is vertrouwd, maar tegelijkertijd is er ook veel nieuw. Ik ontdek de regio opnieuw — en Luuk ontdekt alles voor het eerst. Juist dat maakt het zo leuk: we ontdekken samen.
Luuk gaat graag “in het lycra”, zoals we dat thuis noemen. Wielrennen dus. Iets wat ze in Nijmegen fanatiek doen, maar hier misschien nog fanatieker. Zijn favoriete route loopt inmiddels over de Notendijk, Havendijk, Margretsedijk en de Hengstdijkse Keiweg — slingerende dijken, weidse uitzichten en altijd wind tegen, ongeacht de richting. Tijdens één van die fietstochten kwam hij thuis met het enthousiasme van iemand die een geheime schat had gevonden.“Ik heb dé plek ontdekt,” zei hij. Hij was onderweg gestopt bij ‘t Schor waar hij eigenlijk alleen koffie wilde halen, maar waar hij door de bediening op andere gedachte werd gebracht. Niet veel later zat Luuk — nog volledig in wielertenue — op een terras met uitzicht over de Westerschelde, voor zich een bord met dampende garnalenkroketten, citroen erbij, en een glas fris. Sindsdien is het onze vaste grap dat hij niet voor mij naar Hulst verhuisde, maar voor de garnalenkroketten.
Fast forward naar nu: we genieten van de kleine dingen. Ons gezin, het groen om ons heen en familie dichtbij. Ik heb zelfs oude vriendschappen weer mogen oppakken en nieuwe ontstaan (vanzelf).
Tegelijkertijd gaan we allebei vol voor onze carrière. Na de keuze voor de locatie — en het huis — kwam ook de kans om Ortho Hulst over te nemen. Een eigen onderneming in mijn geboortestad, én de mogelijkheid om nog even samen te werken met de vorige eigenaar: een wereldberoemde orthodontist die hier 36 jaar lang vele mooie glimlachen heeft verzorgd. Ik vind het ontzettend mooi om voort te bouwen op die solide basis van kwaliteit en vertrouwen, terwijl ik tegelijkertijd de praktijk mag moderniseren en mijn eigen accenten kan toevoegen.
Voor Luuk, geboren en getogen in Limburg, bleek er gelukkig ook volop werk als tandarts. Hij werkt met veel plezier in verschillende tandartspraktijken in de regio en helpt daarnaast mee in mijn onderneming. Het mooie van zulke sociale beroepen is dat je snel mensen leert kennen — en dat maakt ergens opnieuw wortelen een stuk makkelijker. En eerlijk is eerlijk: die Zeeuwse koffiekoeken maken ook veel goed voor de afwezigheid van Limburgse vlaai.
Onze tip in de regio? Een goede cappuccino bij De Beleving in Hulst, een wandeling over de stadswallen, en daarna een bourgondische stop op de Markt. Daar proef je precies wat deze streek zo bijzonder maakt: de unieke mix van Zeeuwse rust en Vlaamse gezelligheid die Zeeuws-Vlaanderen zo onbegrensd maakt.
